Afgelopen weekend was het derde weekend van de bushcraft jaaropleiding van Living by Nature. Wat me nog wel het meest is bijgebleven is iets waarvan ik van tevoren echt dacht: dit is écht totaal niet mijn ding.

Oordelen en Weerstand bij het Bushcraften

Ik betrapte mezelf er op dat ik bij een aantal onderdelen al vrij snel een oordeel had. Ik dacht dat ik er geen plezier aan zou beleven. Voorbeelden van activiteiten waar ik tegenop zag:

• Het boeten van visnetten: Hier voelde ik de meeste weerstand.
• Manden vlechten: Werken met wilgentenen.
• Twijnen van touw: Touw maken van wilgenbast.

Vooral bij dat visnet boeten voelde ik veel weerstand. Mijn letterlijke woorden die eruit floepten tijdens de het voorbeeld van één van de begeleiders (Peter) was: “Ik word alleen al agressief als ik hiernaar kijk.” 🙂 Ik dacht echt: dit gaat ‘m 100% niet voor me worden.

De Omschakeling: Focus en de ‘Flow’

Tegelijk stelde ik me er wel voor open om het gewoon aan te gaan en ermee aan de slag te gaan. In het begin was het even zoeken en puzzelen. Niet vanzelfsprekend, niet intuïtief, niet iets waarvan ik dacht: o ja heerlijk, hier ga ik lekker in op. Maar op een gegeven moment kreeg ik de basis enigszins onder de knie. En toen gebeurde er iets wat ik dus echt niet had verwacht zonder dat ik het door had. Ik ging er helemaal in op, wilde echt niet meer stoppen, wilde niet dat mensen tegen me praatten, ze moesten me echt met rust laten. Dat verraste me nogal. Als iemand kort daarvoor, een uur eerder, een half uur eerder of twee weken geleden tegen mij had gezegd dat ik dit leuk zou gaan vinden, had ik diegene voor gek verklaard.

En toch gebeurde dat dus. Op een gegeven moment kan er iets gebeuren en kom je in een soort staat van zijn terecht die super rustgevend is. Bij iets waarvan je dat totaal niet verwacht. En dat vond ik misschien nog wel het allermooist eraan. Niet alleen dat ik iets leuk bleek te vinden wat ik vooraf had afgewezen, maar ook dat ik compleet tegen mijn verwachtingen in daar totaal in opging.

Meer dan een Theorie: Het Gevoel van de Jaaropleiding

Ik had al eerder van cursisten van vorige jaren gehoord dat ze dan helemaal in een bepaalde taak zaten. Bijvoorbeeld een jongen die benoemde dat hij voor de opleiding best wel telefoon verslaafd was en daarbij veel onrust ervaarde, en toen hij de jaaropleiding ging volgen vervolgens helemaal opging in zijn huiswerk, projecten, werkstukken. En daar een bepaalde rust in vond die hij niet echt van zichzelf kende.

Mensen kunnen je dat natuurlijk vertellen. En het is niet dat je dat dan niet begrijpt. Op cognitief niveau snap je heus wel wat ze bedoelen. Maar als je daar zelf nog niet bent geweest, of dat nog niet hebt ervaren, dan komt dat toch anders binnen. Dan blijft het toch iets wat je begrijpt met je hoofd, maar nog niet echt voelt in je systeem. Dat vond ik zo mooi om nu zelf te ervaren. Dat ik ook zo’n moment had van: wow. Nu snap ik het niet alleen in woorden, maar voel ik het echt. En dat is toch anders: echter, dieper. Alsof iets indaalt naar een diepere plek in plaats van dat het alleen een gedachte blijft.

Zelf ben ik vaak veel bezig, druk. Veel actief. Veel prikkels. Veel dynamiek. En dat vind ik ook leuk. Maar het vergt ook wat. Het kost ook wat. Juist daarom vond ik het zo bijzonder om op een plek in mezelf te komen die zo rustig was, via iets waarvan ik vooraf had gedacht dat het eerder irritatie zou oproepen dan rust: iets eentonigs, simpels, repetitiefs.

Misschien is dat ook wel iets wat me steeds meer raakt aan deze opleiding. Dat er dingen gebeuren die je niet van tevoren kunt bedenken. Of in elk geval niet echt kunt voorspellen op een manier die je van te voren daadwerkelijk voelt. Je kunt wel zeggen: in deze opleiding ga je dingen tegenkomen, of kom je op plekken in jezelf waar je normaal niet zo snel komt. Maar zo werkt het eigenlijk niet. Iemand kan dat zeggen, maar kan het niet echt overbrengen. Niet zó dat iemand anders dan al voelt wat daarmee bedoeld wordt.

Thuiskomen in het Bos

Daarom voelt het ook zo waardevol als je zo’n ervaring deelt met je opleidingsgenoten en met deelnemers aan de opleiding van eerdere jaren. Met mensen die in zekere zin iets soortgelijks meemaken. Misschien niet precies hetzelfde, misschien via een totaal andere ingang, maar wel eenzelfde soort beweging. Een gevoel van landen. Van vertragen. Van ergens thuiskomen. Ik zei letterlijk tegen Elien toen we aankwamen in het bos: we zijn weer thuis. Bij “ons” perceeltje, ons plekje in het bos. Natuurlijk niet letterlijk van ons, maar zo voelt het wel een beetje. En dat gevoel van weer daar zijn, weer in het bos zijn, weer met die groep zijn, brengt van alles naar boven wat ik van tevoren niet had kunnen bedenken.

Ik heb dat gevoel ook bij veel anderen in de groep, dat de opleiding veel met ze doet, met ups en downs, maar wel op een goede manier. Een soort van beweging naar gronding met zich meebrengt. Bij mezelf merk ik dat met deze opleiding bezig zijn steeds meer klopt, een plek krijgt, een gevoel van rust en thuiskomen met zich meebrengt, een soort diepere betekenis van onze leefomgeving, een andere kijk, een diepere laag van het leven.

En dat is denk ik ook precies waarom dit me zo is bijgebleven. Omdat de aanleiding dit keer niet zat in iets groots, maar juist in zo’n onverwacht klein iets. In een visnet. In mijn eigen weerstand. In het omdraaien daarvan. In het voelen van rust op een plek waar ik die totaal niet had verwacht.

Dat is wat me het meest bijblijft van het afgelopen weekend.